Wyrok Sądu Pracy

I C 1234/20

15.05.2020 - 20.06.2020

 

 

WYROK

w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

 

Sąd Rejonowy w Warszawie 15.05.2020 - 20.06.2020 Wydział Pracy

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Anna Kowalska

Protokolant: Jan Nowak

 

po rozpoznaniu w dniu 22.06.2020 w Warszawie

 

przy udziale -

 

na rozprawie

 

sprawy z powództwa Jana Wiśniewskiego

 

przeciwko Firma XYZ z siedzibą w Krakowie

 

o odprawę emerytalną, zapłatę utraconego zasiłku chorobowego

 

I. Zasądza od Firma XYZ z siedzibą w Krakowie na rzecz powoda

Jana Wiśniewskiego kwotę 4500 zł (słownie: cztery tysiące pięćset)

brutto tytułem odprawy emerytalnej wraz z odsetkami ustawowymi za

opóźnienie od dnia 01.07.2020 r. do dnia zapłaty;

II. W pozostałej części żądania, powództwo oddala;

III. Nie obciąża powoda kosztami zastępstwa prawnego pozwanej;

IV. Wyrokowi w punkcie I - szym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

 

/-/ Sędzia Anna Kowalska

 

I C 1234/20

 

UZASADNIENIE

 

Do Sądu Rejonowego w Warszawie wpłynęły pozwy Jana Wiśniewskiego, które Sąd

połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia o 15.05.2020 zapłatę odprawy

emerytalnej w kwocie 6000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 01.07.2020 r. do

dnia zapłaty oraz zapłatę kwoty 2000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia

01.08.2020 r. do dnia zapłaty, tytułem zapłaty za utracony zasiłek chorobowy.

W uzasadnieniu pozwów Jan Wiśniewski podniósł, iż był zatrudniony w Firma XYZ w Krakowie w okresie od dnia 01.01.2010 r. do dnia 30.06.2020 r.

Następnie przeszedł na świadczenie emerytalne. Zdaniem powoda przepisy ustawy

o pracownikach urzędów państwowych z 1998 r. oraz wydane na jego podstawie

rozporządzenie w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów państwowych

stanowią podstawę prawną do otrzymania odprawy emerytalnej w wysokości 3

miesięcznego wynagrodzenia. Podstawą natomiast zapłaty przez pozwanego zasiłku

chorobowego był fakt, iż w trakcie jego zwolnienia lekarskiego Firma XYZ Wrocławski Oddział w

Wrocławiu wydał decyzję o odmowie prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia

15.09.2019 r. do dnia 15.10.2019 r. i zobowiązał go do zwrotu nienależnie pobranego

zasiłku chorobowego za ww. okres w kwocie 2000 zł brutto wraz z odsetkami w kwocie

100 zł, którą następnie ściągnął z jego emerytury. Zdaniem powoda przedstawiciele

Prezydium Rady Firma XYZ, zaakceptowali jego pracę w trakcie zwolnienia lekarskiego (pozew k.

5, pozew k. 6, I C 123/19).

W odpowiedzi na pozwy Firma XYZ w Krakowie wniosła o oddalenie

powództw i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów zastępstwa prawnego według

norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwana podniosła, iż rozwiązanie umowy o pracę z powodem nie

nastąpiło w związku z jego przejściem na emeryturę. Ponadto stwierdziła, iż w aktach

prawnych wymienionych przez powoda nie ma żadnych zapisów na temat odprawy

emerytalnej. Co do zapłaty za utracony zasiłek chorobowy, którego powód został pozbawiony

ze względu na nieprawidłowości w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego pozwana

podniosła, iż powód pozostający w związku z chorobą na zwolnieniu lekarskim winien ten

czas wykorzystać na leczenie w celu jak najszybszego powrotu do zdrowia, a tym samym do

pracy. Powód jak wynika z ustaleń Firma XYZ w Krakowie, mimo pozostawania na

zwolnieniu lekarskim prowadził działalność gospodarczą, a także pojawiał się w Firma XYZ, gdzie

dokonywał szeregu czynności zawodowych. Powód przez okres zwolnienia otrzymywał

zasiłek chorobowy. Zdaniem pozwanej, zakład pracy nie może być zobowiązany do zwrotu

utraconego zasiłku chorobowego (odpowiedź na pozew k. 10, odpowiedź na pozew k. 11 I C 123/19).

 

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Jan Wiśniewski był zatrudniony w Firma XYZ w Krakowie w okresie

od dnia 01.01.2010 r. do dnia 30.06.2020, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku

Specjalisty ds. Sprzedaży Firma XYZ w Krakowie. Stosunek pracy został rozwiązany za porozumieniem stron, w

wyniku przejścia na wcześniejszą emeryturę. Powodowi wypłacono kwotę 1500 zł brutto z

tytułu odprawy emerytalnej. Pozwana nie wypłaciła powodowi odprawy emerytalnej w

kwocie 4500 zł (świadectwo pracy k. 15, pismo k. 16, 17, wydruk operacji z systemu k.

18, protokół rozprawy k. 19).

Jan Wiśniewski był niezdolny do pracy z powodu choroby w okresie od dnia 15.09.2019

r. do dnia 15.10.2019 r. Ponadto powód od 01.01.2018 r. prowadził indywidualną działalność

gospodarczą pod nazwą "Wiśniewski Consulting". W okresie orzeczonej niezdolności do pracy powód

prowadził działalność gospodarczą, podobnie powód w tym okresie wykonywał pewne

czynności z zakresu stosunku pracy (np. podpisywanie list płac, dokumentów finansowych

itp.). Firma XYZ wypłacił powodowi zasiłek chorobowy za okres od

dnia 15.09.2019 r. do dnia 15.10.2019 r. Decyzją z dnia 20.10.2019 r. Firma XYZ Wrocławski Oddział w

Wrocławiu postanowił odmówić powodowi prawa do zasiłku chorobowego za okres od

dnia 15.09.2019 r. do dnia 15.10.2019 r. i zobowiązał powoda do zwrotu nienależnie

pobranego zasiłku chorobowego za ww. okres w kwocie 2000 zł wraz z odsetkami w

kwocie 100 zł z powodu prowadzenia przez Jana Wiśniewskiego w tym okresie działalności

gospodarczej oraz świadczenia pracy w pozwanej. Powód nie wniósł odwołania od ww.

decyzji do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, a świadczenie zostało wyegzekwowane

przez Firma XYZ z otrzymywanej przez powoda emerytury (decyzja Firma XYZ w Krakowie k. 20,

protokół kontroli Firma XYZ k. 21, pozew k. 5 I C 123/19).

Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda wyliczone na zasadach obowiązujących przy

obliczaniu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wyniosło 1500 zł brutto (zaświadczenie k.

22).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o złożone dokumenty oraz oświadczenia

stron procesu. Wiarygodność przedstawionych dokumentów nie była kwestionowana przez

strony i nie budziła wątpliwości Sądu.

 

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art.89 § 1 k.p. pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z

tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z

przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości

1 wynagrodzenia.

Kodeks pracy stanowi, iż odprawa przysługuje wyłącznie w razie ustania stosunku pracy

wskutek przejścia na emeryturę lub rentę. Sposób ustania stosunku pracy dla uzyskania tego

prawa jest bez znaczenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, który

Sąd niniejszy podziela odprawa emerytalna przysługuje pracownikowi także w razie przejścia

na wcześniejszą emeryturę (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10.05.2000 r. I PKN 555/99 publ. OSNP z 2001 r. Nr 12, poz. 345).

Stosunek pracy powoda ustał w związku z jego przejściem na wcześniejszą emeryturę.

Tym samym powodowi należałaby się odprawa emerytalna w wysokości 1 wynagrodzenia. Powód otrzymał z tytułu odprawy emerytalnej kwotę 1500 zł brutto (1200

złotych netto), a zatem pozostała do wypłaty kwota z tego tytułu wynosi 4500 zł (6000 -

1500 = 4500). Powództwo dotyczące odprawy emerytalnej w tym zakresie uznał

pełnomocnik pozwanej. W myśl art.213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa,

chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza

do obejścia prawa, co w sprawie nie zachodzi.

Powyższe skutkowało zasądzeniem na rzecz powoda od pozwanej kwoty 4500 zł wraz z

odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01.07.2020 r. do dnia zapłaty (art.481 § 1 i 2

k.c. w zw. z art.477 k.p.).

Ponieważ wyrok zasądzał roszczenie w części uznane przez pozwanego, a nadto

dotyczyło ono należności pracownika w sprawie z zakresu prawa pracy Sąd nadał z urzędu

rygor natychmiastowej wykonalności (art.477 § 2 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 333 § 1 k.p.c.).

Sąd oddalił powództwo o zapłatę odprawy emerytalnej w części przekraczającej

zasądzoną kwotę z tytułu odprawy emerytalnej. Jak wynika z oświadczenia powoda kwotę

1500 złotych brutto (1200 netto) z tytułu odprawy emerytalnej otrzymał. W pozostałej części

jego żądanie nie może być uwzględnione ze względów poniższych. Mianowicie ustawa z dnia

21 listopada 1998 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 1998 r. poz. 1300) i

wydane na jego podstawie rozporządzenie, na które powołuje się powód w art. 1 stwierdza, iż

ustawa określa obowiązki i prawa urzędników państwowych oraz innych pracowników

zatrudnionych m. in. w : Kancelarii Prezydenta RP, Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu,

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Najwyższej Izbie Kontroli, Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji,

Rządowym Centrum Legislacji, Instytucie Pamięci Narodowej, Sądzie Najwyższym i

przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów oraz urzędach

centralnych organów administracji rządowej, urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach

stanowiących aparat powiatowy terenowych organów administracji urzędowej podległych

ministrom lub centralnym organem administracji rządowej, komendach, inspektoratach itp.

Zgodnie z art.36 cytowanej ustawy urzędnikowi państwowemu przechodzącemu na emeryturę

przysługuje jednorazowa odprawa po 10 latach pracy w urzędach - w wysokości

1 wynagrodzenia. Należy zauważyć, iż pracodawcą powoda nie były

służby państwowe, powód nie był urzędnikiem państwowym. Pozwana jest, bowiem

organizacją samorządu gospodarczego, zrzeszającą podmioty prowadzące na terytorium

Rzeczpospolitej Polskiej działalność gospodarczą, powołaną w dniu 01.01.2000 r.

Odnosząc się do roszczenia powoda dotyczącego zapłaty utraconego zasiłku

chorobowego Sąd oddalił powództwo w całości, z powodów wymienionych poniżej.

Mianowicie podstawą faktyczną i prawną roszczenia była decyzja Firma XYZ Wrocławski Oddział w

Wrocławiu odmawiająca powodowi prawa do zasiłku chorobowego i zobowiązująca go

do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego, wydana na skutek nieprawidłowości

w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego tj. prowadzenie działalności gospodarczej i

wykonanie czynności z zakresu łączącego go z pozwaną stosunku pracy. Należy zauważyć, iż

jeżeli powód chciałby domagać się zwrotu utraconego zasiłku chorobowego to jego adresatem

winien być Firma XYZ Wrocławski Oddział w Wrocławiu, który wydał przedmiotową decyzję, a nie

pracodawca. O tym zresztą został pouczony w decyzji powód cytując, "jeżeli Pan uważa, że

niniejsza decyzja nie jest zgodna z przepisami lub ze stanem faktycznym, może wnieść

odwołanie za pośrednictwem Oddziału Firma XYZ, który wydał

decyzję do Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w terminie 30

od dnia doręczenia decyzji". Powód nie odwołał się od decyzji, na skutek czego stała się

prawomocna.

Ponadto należy stwierdzić, iż jak wynika z protokołu kontroli powód bywał w tym

okresie w Firma XYZ sporadycznie (vide listy obecności). Nawet, jeżeli przyjąć, iż wykonywał

pewne czynności w Firma XYZ na polecenie przedstawicieli Prezydium Firma XYZ to właściwym

zachowaniem z jego strony winna być odmowa wykonania takich poleceń, jako niezgodnych

z prawem. Powód tego nie uczynił, wykorzystując nieprawidłowo czas zwolnienia

lekarskiego. Zdaniem Sądu brak podstaw faktycznych i prawnych, aby obciążać zakład pracy

obowiązkiem zwrotu utraconego przez powoda zasiłku chorobowego, co skutkowało

oddaleniem powództwa w tym zakresie.

O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o treść art. 102 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem

wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko

część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przepis ten urzeczywistnia zasadę

słuszności. Zasadniczo powód przegrał proces, praktycznie w całości i winien być obciążony

kosztami zastępstwa prawnego strony przeciwnej. Należy jednak zauważyć, iż powód nie jest

prawnikiem i w dobrej wierze wytoczył procesy. Co do odprawy emerytalnej jego roszczenie

było uzasadnione co do zasady, co do kwoty już nie. Ponadto należy mieć na uwadze również

okoliczność, iż w sprawie oznaczonej, I C 123/19 zakończonej przed tutejszym

Sądem Pracy strony niniejszego procesu zawarły ugodę, na mocy, której powód został

zobowiązany do zapłaty na rzecz pozwanej kwoty ponad 10000 złotych w 10 ratach. W

tej sytuacji dodatkowe obciążenie powoda kosztami zastępstwa prawnego strony pozwanej

stanowiłoby dla niego nadmierną dolegliwość. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak

w punkcie III-cim sentencji wyroku.

/-/ 23.06.2020 Anna Kowalska